Art Cinema 1Expanded Compositions

Club Solo’s Art Cinema richt zich in 2021 op films die het medium bevragen of willen herdefiniëren. We kijken naar historische voorbeelden als Wavelength van Michael Snow en Zorns Lemma van Hollis Frampton. Hoe beïnvloeden deze werken de hedendaagse filmmakers nog steeds?


filmavond 1
Expanded Compositions

Voor sommige filmmakers is de filmprojector niet enkel een instrument om een film te tonen, maar een instrument in de letterlijke zin van het woord. Een verlengstuk, of onderdeel van het medium dat valt te manipuleren en waarmee betekenis gegenereerd kan worden.

Floris Vanhoof, Strepen

De film Strepen van Floris Vanhoof is zo’n mechanisch spektakel dat enkel ‘live’ gebracht kan worden. Vanhoof gebruikt twee filmstroken van slechts een meter lang, die hij in loop afspeelt. De meter film die normaal vijf seconden duurt wordt gerekt tot een film van een tiental minuten. Het enige wat op de films staan zijn horizontale strepen, die met twee 16mm projectoren over elkaar worden geprojecteerd tot een een moiré patroon. Door de diktes van de strepen aan te passen ontstaat er een spel van flikkerende, dansende lijnen. Bij de dubbelprojectie wordt de toeschouwer in het tweedimensionale vlak van het pulserende moiré-patroon opgezogen. De projector wordt een instrument, waar Vanhoof met simpele kleurfilters het beeld constant laat veranderen van kleur. Zoals een muziekinstrument verschillende tonen kan voortbrengen, kan de projector met verschillende snelheden film afspelen terwijl met de lenzen scherpstelling en beeldgrootte manueel aangepast worden. De vijf seconden zijn zo nooit hetzelfde. Eindeloze variaties zorgen voor een bijzondere focus bij de kunstenaar en het publiek; een geconcentreerde manier van kijken, luisteren en herinneringen opslaan.

Floris Vanhoof, The Mirror Egg

Geworteld in minimalisme, structurele film en elektronische muziek speelt deze performance met onze perceptie en beleving van het lichtende platte vlak. Naast dit performatief werk, toont Vanhoof ook zijn nieuwste film The Mirror Egg. Gemaakt tijdens de lockdown, toont Vanhoof de regelmaat van elke dag thuiswerken. De wereld in een miniatuur sitcom-achtige filmset waar elke dag iets anders kan gebeuren. Naast binnenshuis ‘priegelen’ met zijn filmset, maakt hij dagelijks wandelingen met zijn camera bij zich. Net zoals de bewoners van zijn filmset, komt Vanhoof zelf in allerhande, vaak absurde situaties terecht waaruit een stroom van beelden ontstaat.


Katja Mater, Searching for White

Het werk van Katja Mater beweegt zich tussen performance, tekenen, installatie, fotografie en film. Vanuit het ene medium bevraagt ze het andere, haalt ze het onderuit en bevestigt ze het opnieuw. Met haar werk wordt een andere of alternatieve (ervaring van de) werkelijkheid onthult. ‘Gebieden’ in onze realiteit, waar optische media zich niet of nauwelijks gedragen zoals het menselijke oog, en op die manier zaken waarneemt die we anders niet kunnen zien. Er wordt dus een ‘realiteit onthult’ die naast en tegelijkertijd in onze realiteit verborgen ligt. In haar film Searching for White, gaat Mater op zoekt naar het absolute wit, vertrekkende van Newtons kleur- en licht-theorie. Newton toonde aan dat wit licht de combinatie is van verschillende kleuren die door lichtbreking in een prisma zichtbaar gemaakt kunnen worden. Kleuren ontstaan volgens Newton dus niet door interactie tussen licht en duisternis, maar vanuit het samenbrengen en mengen van alle kleuren. Zou je denken dat alle kleuren samen een soort modderbruine kleur geeft, Mater gebruikt het filmlicht om aan te tonen dat de combinatie alle kleuren een helder wit maakt. We zien een muur waarop een kleurenspectrum wordt geschilderd, waarna het beeld langzaam begint te kantelen en rond zijn assen te draaien. Het beeld versnelt en vermengt daardoor de kleuren van het spectrum tot een groenige waas. Tijdens het draaien begint Mater te schilderen en de kleuren één voor één aan te passen, op zoek naar de juiste formule en het perfecte wit…

Katja Mater, Composition of Light

In Composition of Light, wordt dit proces omgedraaid en wordt licht de beeldmaker. Door wit licht te breken met een prisma’s en de gespleten kleuren van de verschillende golflengtes in nieuwe ordeningen te gebruiken, worden op de filmpellicule verschillende composities opgebouwd. Met de eigenschappen van licht, film en de projector als instrument om beelden te creëren, wordt er een middenweg bereikt tussen informatie en interpretatie. Een parallelle realiteit wordt geopenbaard die waarneembaar is of was, maar nooit echt bestaan heeft, omdat we met onze ogen niet in staat zijn ze waar te nemen. Werden in de pre-cinema experimenten van Joseph Plateau het oog ‘in de maling genomen’, bij Mater lijkt het andersom te zijn. Dankzij film is het mogelijk om tot een beter, of dieper begrip van onze kijkervaring te komen.


Daïchi Saïto, Never a Foot Too Far, Even

Daïchi Saïto, neemt in Never a Foot Too Far, Even, even een stukje 35mm kung-fu film dat hij eindeloos opbreekt en herhaalt. De film projecteert met twee 16mm projectoren een film op één scherm. Een obscuur figuur bevindt zich op een bospad, gevangen tussen beweging en stilstand. De schilderachtige beelden fluctueren in de complexe verschuiving van kleur en textuur, faseren in en uit door een polymetrische structuur. Het is een perceptuele reis zonder bestemming in de draaiende sfeer van steeds veranderende beelden en geluiden, waarvan het begin en het einde parallel bewegen naar een vluchtig punt van convergentie. Het palindroom van de titel zinspeelt op de structuur van de film die gebaseerd is op verschillende combinaties van een reeks terugkerende sequenties die tegelijkertijd vooruit en achteruit bewegen, waardoor het gebruikelijke gevoel van progressie wordt getart.

Doordat de film twee beelden samenbrengt in één beeld, is de film en de ervaring van de film nooit hetzelfde. Het toeval, de concentratie van het publiek en de kunsten van de projectionist dragen bij aan het succes van de film.


Bill Brands, Circles of Confusion

In Bill Brands Circles of Confusion uit 1974 pulseren en flikkeren cirkels van gekleurd licht (rood, groen, blauw) terwijl ze door het beeld bewegen. Waar zij elkaar kruisen, vertonen zij een verscheidenheid van secundaire kleuren. De term, ‘circles of confusion’ (cirkels van verwarring) behoort tot de natuurkunde van de lenzen. Hier heeft het te maken met de focus van de lichtbron. Wanneer het licht uit een lichtkegel niet op het juiste punt het oppervlak raakt, is de puntbron niet helder zichtbaar. In deze film verwijst het niet naar een onscherpe afbeelding, maar naar de focus van mentale en emotionele energieën als een irrationeel systeem voor het componeren van een film.

Circles of Confusion maakt deel uit van Brand’s serie Acts of Light. Een trilogie die naast Circles bestaat uit Rate of Change en Angular Momentum. Samen vormen ze een studie naar zuivere, of pure kleur, gebaseerd op de notie dat film in essentie verandering is en geen beweging. De films bouwen op elkaar voort als pure verandering, dan relationele verandering, en tenslotte irrationele verandering. Hoewel gemaakt als serie, kunnen ze als afzonderlijke werken getoond, – of beter ervaren worden.


let op! andere locatie

MotMot gallery, Belcrumweg 19, Breda

Stuur een mail naar info@clubsolo.nl en reserveer je plaats. Maximum 30 personen.

In verband met de Coronamaatregelen kunnen we in het café van Club Solo geen activiteiten organiseren. Art Cinema vindt daarom deze keer plaats in MotMot gallery. Daar kunnen alle voorzieningen worden getroffen. We kunnen geen horecafaciliteiten aanbieden, neem dus je eigen versnapering mee.


Inloop 15.00

Trailer

Club Solo’s Art Cinema richt zich in 2021 op films die het medium bevragen of willen herdefiniëren. We kijken naar historische voorbeelden als Wavelength van Michael Snow en Zorns Lemma van Hollis Frampton. Hoe beïnvloeden deze werken de hedendaagse filmmakers nog steeds?


filmavond 1
Expanded Compositions

Voor sommige filmmakers is de filmprojector niet enkel een instrument om een film te tonen, maar een instrument in de letterlijke zin van het woord. Een verlengstuk, of onderdeel van het medium dat valt te manipuleren en waarmee betekenis gegenereerd kan worden.

Floris Vanhoof, Strepen

De film Strepen van Floris Vanhoof is zo’n mechanisch spektakel dat enkel ‘live’ gebracht kan worden. Vanhoof gebruikt twee filmstroken van slechts een meter lang, die hij in loop afspeelt. De meter film die normaal vijf seconden duurt wordt gerekt tot een film van een tiental minuten. Het enige wat op de films staan zijn horizontale strepen, die met twee 16mm projectoren over elkaar worden geprojecteerd tot een een moiré patroon. Door de diktes van de strepen aan te passen ontstaat er een spel van flikkerende, dansende lijnen. Bij de dubbelprojectie wordt de toeschouwer in het tweedimensionale vlak van het pulserende moiré-patroon opgezogen. De projector wordt een instrument, waar Vanhoof met simpele kleurfilters het beeld constant laat veranderen van kleur. Zoals een muziekinstrument verschillende tonen kan voortbrengen, kan de projector met verschillende snelheden film afspelen terwijl met de lenzen scherpstelling en beeldgrootte manueel aangepast worden. De vijf seconden zijn zo nooit hetzelfde. Eindeloze variaties zorgen voor een bijzondere focus bij de kunstenaar en het publiek; een geconcentreerde manier van kijken, luisteren en herinneringen opslaan.

Floris Vanhoof, The Mirror Egg

Geworteld in minimalisme, structurele film en elektronische muziek speelt deze performance met onze perceptie en beleving van het lichtende platte vlak. Naast dit performatief werk, toont Vanhoof ook zijn nieuwste film The Mirror Egg. Gemaakt tijdens de lockdown, toont Vanhoof de regelmaat van elke dag thuiswerken. De wereld in een miniatuur sitcom-achtige filmset waar elke dag iets anders kan gebeuren. Naast binnenshuis ‘priegelen’ met zijn filmset, maakt hij dagelijks wandelingen met zijn camera bij zich. Net zoals de bewoners van zijn filmset, komt Vanhoof zelf in allerhande, vaak absurde situaties terecht waaruit een stroom van beelden ontstaat.


Katja Mater, Searching for White

Het werk van Katja Mater beweegt zich tussen performance, tekenen, installatie, fotografie en film. Vanuit het ene medium bevraagt ze het andere, haalt ze het onderuit en bevestigt ze het opnieuw. Met haar werk wordt een andere of alternatieve (ervaring van de) werkelijkheid onthult. ‘Gebieden’ in onze realiteit, waar optische media zich niet of nauwelijks gedragen zoals het menselijke oog, en op die manier zaken waarneemt die we anders niet kunnen zien. Er wordt dus een ‘realiteit onthult’ die naast en tegelijkertijd in onze realiteit verborgen ligt. In haar film Searching for White, gaat Mater op zoekt naar het absolute wit, vertrekkende van Newtons kleur- en licht-theorie. Newton toonde aan dat wit licht de combinatie is van verschillende kleuren die door lichtbreking in een prisma zichtbaar gemaakt kunnen worden. Kleuren ontstaan volgens Newton dus niet door interactie tussen licht en duisternis, maar vanuit het samenbrengen en mengen van alle kleuren. Zou je denken dat alle kleuren samen een soort modderbruine kleur geeft, Mater gebruikt het filmlicht om aan te tonen dat de combinatie alle kleuren een helder wit maakt. We zien een muur waarop een kleurenspectrum wordt geschilderd, waarna het beeld langzaam begint te kantelen en rond zijn assen te draaien. Het beeld versnelt en vermengt daardoor de kleuren van het spectrum tot een groenige waas. Tijdens het draaien begint Mater te schilderen en de kleuren één voor één aan te passen, op zoek naar de juiste formule en het perfecte wit…

Katja Mater, Composition of Light

In Composition of Light, wordt dit proces omgedraaid en wordt licht de beeldmaker. Door wit licht te breken met een prisma’s en de gespleten kleuren van de verschillende golflengtes in nieuwe ordeningen te gebruiken, worden op de filmpellicule verschillende composities opgebouwd. Met de eigenschappen van licht, film en de projector als instrument om beelden te creëren, wordt er een middenweg bereikt tussen informatie en interpretatie. Een parallelle realiteit wordt geopenbaard die waarneembaar is of was, maar nooit echt bestaan heeft, omdat we met onze ogen niet in staat zijn ze waar te nemen. Werden in de pre-cinema experimenten van Joseph Plateau het oog ‘in de maling genomen’, bij Mater lijkt het andersom te zijn. Dankzij film is het mogelijk om tot een beter, of dieper begrip van onze kijkervaring te komen.


Daïchi Saïto, Never a Foot Too Far, Even

Daïchi Saïto, neemt in Never a Foot Too Far, Even, even een stukje 35mm kung-fu film dat hij eindeloos opbreekt en herhaalt. De film projecteert met twee 16mm projectoren een film op één scherm. Een obscuur figuur bevindt zich op een bospad, gevangen tussen beweging en stilstand. De schilderachtige beelden fluctueren in de complexe verschuiving van kleur en textuur, faseren in en uit door een polymetrische structuur. Het is een perceptuele reis zonder bestemming in de draaiende sfeer van steeds veranderende beelden en geluiden, waarvan het begin en het einde parallel bewegen naar een vluchtig punt van convergentie. Het palindroom van de titel zinspeelt op de structuur van de film die gebaseerd is op verschillende combinaties van een reeks terugkerende sequenties die tegelijkertijd vooruit en achteruit bewegen, waardoor het gebruikelijke gevoel van progressie wordt getart.

Doordat de film twee beelden samenbrengt in één beeld, is de film en de ervaring van de film nooit hetzelfde. Het toeval, de concentratie van het publiek en de kunsten van de projectionist dragen bij aan het succes van de film.


Bill Brands, Circles of Confusion

In Bill Brands Circles of Confusion uit 1974 pulseren en flikkeren cirkels van gekleurd licht (rood, groen, blauw) terwijl ze door het beeld bewegen. Waar zij elkaar kruisen, vertonen zij een verscheidenheid van secundaire kleuren. De term, ‘circles of confusion’ (cirkels van verwarring) behoort tot de natuurkunde van de lenzen. Hier heeft het te maken met de focus van de lichtbron. Wanneer het licht uit een lichtkegel niet op het juiste punt het oppervlak raakt, is de puntbron niet helder zichtbaar. In deze film verwijst het niet naar een onscherpe afbeelding, maar naar de focus van mentale en emotionele energieën als een irrationeel systeem voor het componeren van een film.

Circles of Confusion maakt deel uit van Brand’s serie Acts of Light. Een trilogie die naast Circles bestaat uit Rate of Change en Angular Momentum. Samen vormen ze een studie naar zuivere, of pure kleur, gebaseerd op de notie dat film in essentie verandering is en geen beweging. De films bouwen op elkaar voort als pure verandering, dan relationele verandering, en tenslotte irrationele verandering. Hoewel gemaakt als serie, kunnen ze als afzonderlijke werken getoond, – of beter ervaren worden.


let op! andere locatie

MotMot gallery, Belcrumweg 19, Breda

Stuur een mail naar info@clubsolo.nl en reserveer je plaats. Maximum 30 personen.

In verband met de Coronamaatregelen kunnen we in het café van Club Solo geen activiteiten organiseren. Art Cinema vindt daarom deze keer plaats in MotMot gallery. Daar kunnen alle voorzieningen worden getroffen. We kunnen geen horecafaciliteiten aanbieden, neem dus je eigen versnapering mee.


Inloop 15.00

Embed HTML is niet beschikbaar.